POLISI GALAKAN EKSPORT MALAYSIA oleh NorShahirah dan Nur Fadhilah

POLISI GALAKAN EKSPORT MALAYSIA

oleh NorShahirah dan Nur Fadhilah

Pergerakan barangan dan perkhidmatan domestik melepasi sempadan negara diklasifikasikan sebagai aktiviti eksport. Di Malaysia, kerajaan sangat menitikberatkan pertumbuhan ekonomi negara melalui aktiviti eksport dan import yang agresif. Aktiviti eksport memainkan peranan penting dalam memastikan imbangan pembayaran negara sentiasa positif dimana nilai eksport melebihi import dalam satu-satu tahun.

Cukai eksport

Dalam memastikan bahawa eksport Malaysia mencatatkan nilai yang semakin meningkat, kerajaan Malaysia mempunyai inisiatifnya sendiri. Antara inisiatif tersebut ialah dengan menurunkan cukai eksport dan meningkatkan subsidi eksport. Menurut Bernama 9 April 2015, “kerajaan yakin langkah mengenakan cukai berkadar sifar ke atas barangan dan perkhidmatan antarabangsa yang dieksport keluar Malaysia mengikut pelaksanaan Cukai Barang dan Perkhidmatan (GST), mampu meningkatkan daya saing negara dalam pasaran eksport”.

Subsidi eksport

Subsidi eksport ditakrifkan sebagai wang yang dibayar oleh Kerajaan kepada pengeksport supaya dapat mengurangkan kos pengeluaran mereka dan bertujuan untuk menstabilkan harga atau menurunkan harga sesuatu barangan atau perkhidmatan berbanding harga pasaran. Dengan itu, ianya dapat meningkatkan daya saing pengeluar tempatan dan pada masa yang sama imbangan pembayaran negara meningkat apabila harga barang tempatan lebih murah daripada harga barangan import. Oleh itu, penduduk tempatan mahupun penduduk di negara luar lebih tertarik untuk membeli produk di Malaysia.

Dasar dalam Malaysia

Bagi memastikan negara Malaysia mencapai objektif untuk mendapatkan nilai positif dalam imbangan pembayarannya, Malaysia telah merangka dan melaksanakan beberapa dasar yang berfokus kepada aktiviti eksport. Sebagai contoh, Dasar Perindustrian Berat Malaysia berfokus untuk mengelakkan pergantungan berterusan kepada barangan dan teknologi asing. Selain itu, dasar ini juga mempelbagai dan memperkukuhkan eksport barangan Malaysia untuk mengatasi dasar perlindungan yang ada di negara-negara maju terhadap barangan daripada negara membangun. Di samping itu, Dasar Sogoshosha, menggalakkan eksport tradisional ke pasaran bukan tradisional dan sebaliknya. Dasar ini juga menggalakkan eksport tak ketara (invisible) Malaysia di luar negeri dengan memberikan galakan kredit kepada syarikat tempatan dan galakan cukai seperti elaun galakan ekport dan lain-lain pengecualian cukai. Selain itu, Dasar Daya Pengeluaran Negara juga telah menyusun beberapa objektif iaitu untuk memperkukuhkan asas perindustrian supaya ianya dapat bersaing di pasaran antarabangsa dengan berkesan. Antara strategi pelaksanaan yang digariskan ialah dengan penggunaan teknologi yang sesuai, penekanan dibuat kepada pemindahan teknologi dengan berkesan supaya negara kurang bergantung kepada sumber teknologi dari luar negeri.

Dasar luar Malaysia

Di peringkat antarabangsa pula, Malaysia merupakan satu daripada ahli World Trade Organisation (WTO) menurut keahliannya dalam GATT pada 1957. Sebagai ahli WTO, pengurangan halangan perdagangan dalam pasaran luar dan peningkatan peluang pasaran membolehkan perdagangan Malaysia berkembang. Di samping itu, Malaysia juga dapat manfaat daripada keahliannya dalam ASEAN melalui perjanjian ASEAN Free Trade Area (AFTA). Ahli-ahli negara ASEAN telah mencapai kemajuan yang ketara dalam penurunan tarif serantau (intra-regional tariffs) melalui Common Effective Preferential Tariff (CEPT) Scheme. Dasar perdagangan Malaysia adalah untuk meneruskan usaha kearah mewujudkan persekitaran perdagangan global yang lebih meliberalisasikan dan adil. Perjanjian Perdagangan Bebas (FTA) secara amnya adalah bertujuan untuk menyediakan satu cara untk mencapai tahap yang lebih cepat dan lebih tinggi daripada liberalisasi yang akan mewujudkan akses pasaran yang berkesan. Antara objektif utama Malaysia dalam FTA ialah untuk meningkatkan daya saing pengeksport Malaysia di samping mendapatkan akses pasaran yang lebih baik dengan menangani tarif dan bukan tarif.

Kadar Tukaran oleh Nurazila dan Noor Fazirah

Kadar Tukaran 

oleh Nurazila dan Noor Fazirah

Kadar pertukaran asing ialah harga mata wang sesebuah negara disebut dalam harga mata wang  negara lain. Ia telah dibahagikan kepada dua sistem iaitu kadar pertukaran tetap dan kadar pertukaran boleh ubah (fleksibel). Sistem ini dibawah kawalan pihak kerajaan. Setiap sistem yang digunakan haruslah diumumkan kepada rakyat. Antara perbezaan di antara sistem boleh ubah (fleksibel) dan sistem tetap adalah:

Sistem kadar pertukaran tetap :

• Kadar ditentukan oleh kerajaan sepenuhnya

Semasa krisis kewangan 1997, kerajaan telah mengambil tindakan yang radikal untuk menyekat pergerakan Ringgit Malaysia keluar dari negara dan Ringgit Malaysia tertambat (tetap) kepada Dolar Amerika pada

1 USD = RM3.80. Antara kesan lain, Ringgit tidak sah diperlakukan dan diperniagakan di luar negara serta mereka yang memegang Ringgit diluar negara tidak dapat menukarkannya kepada sebarang bentuk mata wang asing kecuali dengan menggunakan ringgit sahaja untuk membeli aset Malaysia.

• Nilai mata wang tetap pada kadar yang ditetapkan. Namun kadar itu mungkin terlebih nilai atau terkurang nilai.

• Sekiranya kerajaan menetapkan kadar pertukaran pada kadar lebih rendah dari kadar keseimbangan, ini menyebabkan RM terlebih nilai dan wujudnya lebihan permintaan USD.
• Sekiranya kerajaan menetapkan kadar pertukaran pada kadar lebih tinggi dari kadar keseimbangan, ini menyebabkan RM terkurang nilai dan wujudnya lebihan penawaran USD.

• Kerajaan perlu menggunakan rizab untuk menjual (RM terlebih nilai) atau membeli (RM terkurang nilai) mata wang asing untuk mengekalkan kadar yang ditetapkan.

Sistem kadar pertukaran boleh ubah (fleksibel) :

• Kadar ditentukan oleh interaksi permintaan dan penawaran mata wang asing di asing.

• Apabila nilai USD merosot, nilai Ringgit juga merosot dan sebaliknya. Pada 21 Julai 2005,  kerajaan memansuhkan tambatan Ringgit pada USD dan Ringgit bertukar daripada kadar pertukaran tetap kepada apungan terurus berbanding dengan sekumpulan mata wang asing.

• Nilai mata wang mungkin susut atau naik nilai apabila berlaku perubahan permintaan dan penawaran mata wang asing.

• Ringgit Malaysia naik apabila permintaan mata wang asing berkurang

( keluk permintaan mata wang asing beralik ke kiri) dan penawaran mata wang asing bertambah (keluk penawaran mata wang asing beralih ke kanan).

• Ringgit Malaysia turun apabila permintaan mata wang asing bertambah

( keluk permintaan mata wang asing beralik ke kanan) dan penawaran mata wang asing berkurang (keluk penawaran mata wang asing beralih ke kiri).

• Kerajaan tidak perlu menggunakan rizab mata wang asing untuk menentukan kadar pertukaran. Pasaran menyelaraskan secara sendiri.

Kesan kenaikan kadar pertukaran asing menyebabkan eksport bertambah. Ini kerana harga eksport negara menjadi relatif lebih murah dan lebih berdaya saing di pasaran. Seterusnya, import berkurang kerana harga import menjadi mahal dan menggalakkan pengguna mengalihkan permintaan mereka kepada keluaran tempatan. Selain itu, imbangan pembayaran bertambah kukuh kerana pertambahan eksport dan pengurangan import. Hasil eksport meningkat dan pembayaran kepada import berkurang dan sebaliknya.

Sejarah Sistem Tukaran Asing Malaysia oleh Ahmad Irfanuddin dan Muhammad Asmuie

Sejarah Sistem Tukaran Asing Malaysia 

oleh Ahmad Irfanuddin dan Muhammad Asmuie

Di Malaysia, urus niaga forex diurus tadbir oleh Regulasi Kawalan Pertukaran di bawah kuasa Akta 17-Akta Kawalan Pertukaran Wang (AKPW) 1953. Menurut Seksyen 4(1) AKPW 1953, kesemua transaksi berkaitan forex samada perdagangan atau seumpamanya mestilah dijalankan menerusi peniaga-peniaga yang diberi kuasa (authorised dealers), iaitu bank-bank tempatan berlesen yang terdiri daripada bank-bank komersial/perdagangan dan bank-bank Islam. Sejak tahun 1991, syarikat-syarikat kewangan terpilih telah diberi kebenaran menyediakan kemudahan pertukaran wang dan penjualan cek kembara (traveler’s cheque). Pada tahun 1996 pula, bank-bank saudagar yang besar telah diberi kebenaran untuk menyertai pasaran forex antara bank. Lain-lain peserta di dalam pasaran forex adalah pengurup-pengurup wang (money changers). Sehingga kini, terdapat 83010 pengurup wang berlesen yang diurus tadbir di bawah kuasa Akta 577-Akta Pengurupan Wang 1998.

Secara amnya, Malaysia mengamalkan dasar kawalan pertukaran matawang asing yang liberal. Regulasi Kawalan Pertukaran atau polisi-polisi pentadbiran pertukaran asing yang masih kekal sehingga ke hari ini sebahagiannya merupakan langkah berhemat bagi menyokong objektif makroekonomi secara keseluruhan dalam mengekalkan kestabilan sistem kewangan dan monetari. BNM memainkan peranan utama dalam memastikan pasaran forex sesuai untuk perniagaan yang teratur bagi ringgit dan seterusnya untuk mengawal pasaran daripada terlalu terdedah kepada risiko forex

Sejak tahun 1995, peniaga-peniaga dan broker-broker forex yang menjalankan operasi perbendaharaan bagi bank-bank tempatan berlesen dan institusi-institusi kewangan yang dibenarkan oleh Pengawal Pertukaran Asing untuk bertransaksi di pasaran kewangan perlu mematuhi Kod Etika yang dikeluarkan oleh Persatuan Pasaran Kewangan Malaysia (PPKM) serta garis panduan yang dikeluarkan oleh (BNM). Sebelum diberi lesen untuk berurus niaga di Pasaran Wang dan Forex Antara-Bank, bakal-bakal peniaga dan broker forex terlebih dahulu dikehendaki lulus peperiksaan Sijil Pasaran Kewangan Malaysia bagi melayakkan mereka berdaftar sebagai ahli PPKM. Kelayakan professional di bawah seliaan PPKM dan Institut Bank-Bank Malaysia (IBBM) ini diwajibkan ke atas mereka bagi memastikan pasaran-pasaran kewangan di Malaysia berterusan mendokong piawaian profesionalisme serta integriti yang tertinggi. Sebagaimana yang telah dinyatakan, semua transaksi forex di Malaysia mesti dilakukan dengan atau melalui peniaga-peniaga yang diberi kuasa (authourised dealer) sahaja. Mana-mana individu atau syarikat yang bukan daripada kalangan peniaga-peniaga yang diberi kuasa (authourised dealers) tidak dibenarkan menawar sebarang perkhidmatan atau perdagangan matawang asing.

The Gold Standard (Piawai Emas) oleh Nur Nadirah dan Nurul Amira

The Gold Standard  (Piawai Emas) 

oleh Nur Nadirah dan Nurul Amira

Peristiwa penting dalam pasaran pertukaran adalah penubuhan sistem standard emas pada tahun 1875. Piawai emas atau Standard emas ialah satu sistem di mana negara-negara yang terlibat memberi komitmen untuk menetapkan harga matawang domestik mereka dalam jumlah tertentu emas. Di bawah sistem ini, wang negara dan bentuk-bentuk wang lain (seperti deposit bank dan wang kertas) boleh ditukar kepada emas pada harga yang ditetapkan. Sebelum ini, emas dan perak berkhidmat sebagai mod antarabangsa pembayaran. Walau bagaimanapun, terdapat beberapa masalah yang dihadapi dengan penggunaan emas dan perak sebagai satu cara pembayaran. Dilema utama adalah bahawa nilai masing-logam secara langsung dipengaruhi oleh bekalan luar dan permintaan. Selain emas, logam-logam berharga lain boleh digunakan untuk menetapkan standard kewangan seperti standard perak yang biasa digunakan pada tahun 1800-an. Kombinasi standard emas dan perak dikenali sebagai kedwilogaman.

Dengan sistem standard emas, kerajaan memberi jaminan penukaran mata wang ke dalam jumlah tertentu emas dan sebaliknya. Pendek kata, mata wang yang akan disokong oleh emas. Pada asasnya, dalam usaha kerajaan untuk memenuhi permintaan untuk pertukaran mata wang yang mampan, rizab emas yang banyak adalah perlu. Pada lewat abad kesembilan belas, negara-negara ekonomi utama mempunyai jumlah yang berbeza daripada mata wang untuk satu auns emas. Dari semasa ke semasa, perbezaan antara satu auns emas dan dua mata wang menjadi kadar pertukaran standard bagi mereka yang mata wang yang terlibat. Ini telah membawa kepada idea pertukaran mata wang yang seragam.

Walau bagaimanapun, apabila Perang Dunia Pertama bermula, standard emas akhirnya pudar. Terdapat ketegangan politik di zon Euro, yang menyebabkan pihak berkuasa utama Eropah untuk menyiapkan projek tentera yang besar. Projek-projek yang terjejas dari segi kewangan dan akhirnya, rizab emas yang ada tidak mencukupi untuk lebihan mata wang dengan mencetak banyak wang negara. Semasa Perang Dunia Kedua, sistem standard emas mempunyai potensi untuk muncul semula di tengah-tengah tahun peperangan. Walau bagaimanapun, kebanyakan ekonomi di seluruh dunia menderita dari Perang Dunia Kedua, membuat kemunculan semula sistem itu mustahil. Secara keseluruhan, emas masih dan kekal menjadi sistem nilai wang yang muktamad.

Kelebihan menggunakan standard emas adalah dapat memastikan tahap inflasi rendah dimana faedah standard emas adalah, bekalan wang secara semula jadi cenderung untuk tumbuh pada kadar yang membantu mengekalkan harga yang stabil. Standard emas mengelakkan negara dari mencetak wang terlalu banyak. Jika bekalan wang meningkat terlalu cepat, maka orang ramai akan menukar wang untuk emas Jika perkara ini berlangsung terlalu lama, maka jabatan perbendaharaan akhirnya akan kehabisan emas. Standard emas menyekat bank pusat daripada membuat dasar yang menggalakkan pertumbuhan besar jumlah wang beredar dalam negara untuk menyekat kadar inflasi. Penggunaan menyeluruh standard emas menetapkan nilai tukaran asing dan seterusnya akan menstabilkan mata wang asing Jika semua negara berada pada standard emas, maka hanya ada satu matawang sebenar iaitu emas di mana semua matawang mendapatkan nilainya

Selain itu, standard emas menggalak negara untuk lebih produktif. Apabila negara mengeksport lebih banyak barang, mereka dapat mengumpulkan lebih banyak emas. Mereka kemudian boleh mencetak lebih banyak wang, yang boleh digunakan untuk pelaburan dan meningkatkan perniagaan yang menguntungkan.

Walaubagaimapun penggunaan standard emas juga menjadi kekurangan apabila Bank Pusat tidak memiliki cukup emas untuk menyokong semua wang kertas dalam edaran. Seterusnya, emas mempunyai tarikan tertentu sebagai objek amat dihargai, ia tidak disambungkan kepada taraf hidup yang dikehendaki. Jurang antara nilai dan taraf hidup mungkin tidak menyebabkan masalah tetapi perubahan drastik dalam kuasa beli wang mempunyai potensi untuk menghuru-harakan ekonomi. Sebagai contoh, walaupun emas dihasilkan secara besar-besaran, ia tidak bermakna bahawa taraf hidup bagi yang terlibat akan meningkat.

Selain itu, sesetengah ahli ekonomi percaya bahawa standard emas bertindak sebagai had kepada pertumbuhan ekonomi. Sebagai kapasiti produktif ekonomi semakin berkembang, emas dikira sebagai bekalan wang dimana standard emas memerlukan wang disokong dalam logam, maka kekurangan logam mengekang keupayaan ekonomi untuk menghasilkan lebih banyak modal dan berkembang.

Secara ringkasnya,Kerajaan tidak akan dapat lagi mengurang jumlah wang beredar di dalam sistem ekonomi dengan menaikkan kadar faedah untuk mengawal inflasi, atau meningkatkan bekalan wang dengan menurunkan kadar faedah pada zaman kemelesetan disebabkan akan menyekat kemampuan kerajaan untuk menguruskan ekonomi sekiranya berlaku penggunaan semuala standard emas.Erti kata lain, jumlah wang beredar di dalam sistem ekonomi adalah konstan. Keadaan ini juga myebabkan penyokong standard emas mahukan sistem ini digunakan semua kerana ia memaksa kerajaan lebih berdisiplin dalam menguruskan ekonomi, membuat bajet yang seimbang malah menyekat campur tangan kerajaan. Namun, jumlah wang beredar yang tetap bergantung pada rizab emas, akan menyekat pertumbuhan ekonomi. Hal ini kerana banyak perniagaan tidak dapat dibuat kerana kekurangan modal.

HISTORY AND ROLE OF IMF

by Muhammad Nazirul and Mohd Syafiq

Historical background.

The International Monetary Fund (IMF) is an international organization headquartered in Washington, D.C., of "189 countries working to foster global monetary cooperation, secure financial stability, facilitate international trade, promote high employment and sustainable economic growth, and reduce poverty around the world." The World Bank and International Monetary Fund (IMF) were created at the end of World War II by the U.S. and British governments. Formed in 1944 at the Bretton Woods Conference, it came into formal existence in 1945 with 29 member countries and the goal of reconstructing the international payment system.

In addition,

IMF now plays a central role in the management of balance of payments difficulties and international financial crises. Countries contribute funds to a pool through a quota system from which countries experiencing balance of payments problems can borrow money. As of 2010, the fund had SDR476.8 billion, about US$755.7 billion at then exchange rates.

Through the fund, and other activities such as statistics-keeping and analysis, surveillance of its members' economies and the demand for particular policies, the IMF works to improve the economies of its member countries. The organization's objectives stated in the Articles of Agreement are: [8] to promote international monetary cooperation, international trade, high employment, exchange-rate stability, sustainable economic growth, and making resources available to member countries in financial difficulty

Responsibility

According to the IMF itself, it works to foster global growth and economic stability by providing policy, advice and financing to members, by working with developing nations to help them achieve macroeconomic stability and reduce poverty. The rationale for this is that private international capital markets function imperfectly and many countries have limited access to financial markets. Such market imperfections, together with balance-of-payments financing, provide the justification for official financing, without which many countries could only correct large external payment imbalances through measures with adverse economic consequences. The IMF provides alternate sources of financing.

Upon the founding of the IMF, its three primary functions were: mto oversee the fixed exchange rate arrangements between countries, thus helping national governments manage their exchange rates and allowing these governments to prioritized economic growth, and to provide short-term capital to aid balance of payments. This assistance was meant to prevent the spread of international economic crises. The IMF was also intended to help mend the pieces of the international economy after the Great Depression and World War II. As well, to provide capital investments for economic growth and projects such as infrastructure.

The IMF's role was fundamentally altered by the floating exchange rates post-1971. It shifted to examining the economic policies of countries with IMF loan agreements to determine if a shortage of capital was due to economic fluctuations or economic policy. The IMF also researched what types of government policy would ensure economic recovery. The new challenge is to promote and implement policy that reduces the frequency of crises among the emerging market countries, especially the middle-income countries that are vulnerable to massive capital outflows. Rather than maintaining a position of oversight of only exchange rates, their function became one of surveillance of the overall macroeconomic performance of member countries. Their role became a lot more active because the IMF now manages economic policy rather than just exchange rates.

In addition, the IMF negotiates conditions on lending and loans under their policy of conditionality, which was established in the 1950s Low-income countries can borrow on concessional terms, which means there is a period of time with no interest rates, through the Extended Credit Facility (ECF), the Standby Credit Facility (SCF) and the Rapid Credit Facility (RCF). Nonconcessional loans, which include interest rates, are provided mainly through Stand-By Arrangements (SBA), the Flexible Credit Line (FCL), the Precautionary and Liquidity Line (PLL), and the Extended Fund Facility. The IMF provides emergency assistance via the Rapid Financing Instrument (RFI) to members facing urgent balance-of-payments needs.

PENDEKATAN PASARAN ASET DALAM MENENTUKAN FOREX oleh Fatin Nur Hafiza dan Maheran

PENDEKATAN PASARAN ASET DALAM MENENTUKAN FOREX

oleh Fatin Nur Hafiza dan Maheran

Pendekatan pasaran aset dalam menentukan Forex boleh dibahagikan antara Pendekatan  Kewangan dan Pendekatan Portfolio. Pendekatan kewangan menerangkan harga fleksibel dan harga sticky. Dalam harga fleksibel peningkatan dalam bekalan wang menyebabkan bekalan wang yang berlebihan dan mengakibatkan kenaikan harga di negara asal dan kejatuhan nilai mata wang domestik. Sejak ekonomi  pada tahap guna tenaga penuh, output  untuk menyimpan berterusan. Manakala, peningkatan dalam permintaan wang yang disebabkan oleh harga yang lebih tinggi dapat mengimbangi bekalan wang yang berlebihan dan menyimpan  kadar faedah secara berterusan.

Peningkatan dalam pendapatan negara membawa kepada permintaan wang yang tinggi. Dengan bekalan wang yang tertentu yang dikawal oleh bank pusat, tahap harga jatuh. Kenaikan kadar faedah mengurangkan permintaan wang dan menyebabkan paras harga meningkat. Kadar pertukaran kemudian naik mengikut pariti kuasa beli mutlak. Kenaikan jangkaan kadar pertukaran masa depan akan menyebabkan susut nilai serta-merta mata wang domestik. Seterusnya, harga sticky menunjukkan pariti kuasa beli mutlak memegang dalam jangka masa panjang dan bukan dalam jangka masa pendek. Dalam jangka masa pendek, tahap harga yang sticky dan penawaran wang boleh mempengaruhi keluaran negara dan kadar faedah.

Dalam jangka masa panjang, hasilnya hendaklah sama dengan pendekatan yang fleksibel. Dalam jangka masa pendek bekalan wang yang berlebihan menyebabkan kadar faedah jatuh. Harga menjadi tidak lagi sticky dan semakin meningkat kerana bekalan wang yang berlebihan. Menurut teori pariti kadar faedah, kadar pertukaran jatuh dengan kadar faedah yang semakin meningkat. Proses berterusan sehingga keseimbangan jangka panjang dicapai.

Selain itu, pendekatan portfolio juga adalah salah satu pendekatan pasaran aset dalam menentukan Forex.  Dalam pendekatan portfolio ini mengekalkan kadar pertukaran yang disebabkan oleh perbezaan aset kewangan. Model portfolio ada dua aset kewangan iaitu wang dan bon serta dua negara iaitu negara domestik dan negara asing. Kekayaan negara terdiri daripada tiga aset kewangan iaitu wang domestik, bon domestik dan bon negara asing. Ianya dapat dilihat dalam persamaan berikut : W= M+ B+ e.F, penawaran wang dikawal oleh Bank Negara manakala permintaan wang kesan negatifnya dipengaruhi dari kadar bunga nominal (r) dan kadar bungan benar (r*), kesan positif dipengaruhi oleh kekayaan (W). Penawaran bon dikawal oleh kerajaan manakala permintaan bon kesan negatifnya dipengaruhi oleh kadar bunga benar (r*), kesan positif dipengaruhi oleh kadar bunga nominal (r) dan kekayaan (W). Seterusnya, penawaran bon negara asing diperoleh dari lebihan akaun semasa manakala permintaan bon negara asing kesan negatifnya dipengaruhi dari kadar bunga nominal (r) dan kesan positif dari kadar bunga benar (r*) dan kekayaan (W).                     

Berdasarkan rajah (a), kenaikan e meningkatkan nilai B dari segi wang domestik dan kekayaan. Peningkatan kekayaan menunjukkan terdapat banyak permintaan wang dan menyebabkan kadar bunga (r) meningkat. Oleh itu, e beralih sama arah dengan kadar bunga di dalam keseimbangan pasaran wang domestik. Jika penawaran wang meningkat, keluk MM beralih ke kiri disebabkan kejatuhan dalam kadar bunga, seterusnya untuk meningkatkan permintaan wang bagi memadankan penawaran wang berkembang dan memastikan pasaran wang domestik dalam keseimbangan. Seterusnya, berdasarkan rajah (b), kenaikan e meningkatkan nilai F dari segi wang domestik dan kekayaan(W). Peningkatan W membawa kepada permintaan terhadap bon domestik dan menyebabkan harga B meningkat dan r menurun. Jadi e berubah dalam arah yang bertentangan dengan r dalam pasaran bon domestik yang seimbang. Jika penawaran B meningkat, keluk BB beralih ke kanan disebabkan oleh peningkatan dalam r kemudiannya dikehendaki untuk mengurangkan harga bon domestik dan meningkatkan permintaan mereka. Oleh itu, penawaran bertambah bagi B dipadankan dan keseimbangan pasaran bon domestik dipulihkan. Berdasarkan rajah (c), peningkatan dalam e meningkatkan  nilai F dalam segi wang domestik dan permintaan F meningkat. Lebih banyak permintaan bagi F menyebabkan harga meningkat dan r jatuh. Oleh itu, e berubah dalam arah yang bertentangan dengan r. Jika penawaran F meningkat, keluk FF beralih ke kiri kerana kejatuhan dalam r kemudiannya meningkatkan permintaan F. Keluk FF adalah lebih rata dari keluk BB kerana pasaran bon domestik adalah lebih sesuai dengan perubahan r. Kesimpulannya, pendekatan portfolio menunjukkan peggantian yang tidak sempurna antara aset domestik dan aset asing dan mengambil kira pertimbangan dalam akaun semasa. Ini membuatkan pendekatan ini lebih realistik dan berguna untuk membuat keputusan.

Arbitrage and Speculation by Ahmad Kamil and Muhafiz

Arbitrage and Speculation 

by Ahmad Kamil and Muhafiz

WHAT IS FOREX?

Forex is a commonly used abbreviation for "foreign exchange". It typically describes the buying and selling of currency in the foreign exchange market, especially by investors and speculators. The familiar expression, "buy low and sell high," certainly applies to currency trading. A forex trader purchases currencies that are undervalued and sells currencies that are overvalued; just as a stock trader purchases stock that is undervalued and sells stock that is overvalued.

ARBITRAGE IN FOREX

The factor underlying the consistency of the exchange rates is called exchange arbitrage. Exchange arbitrage refers to the simultaneous purchase and sale of a currency in a different foreign exchange markets in order to profit from exchange rate differentials in the two locations. This process brings about an identical price for the same currency in different locations and thus results in one market.  

Two point arbitrage – which two currencies are traded between two financial centers.

Three point arbitrage – involving three currencies and three financial centers or more.

Example: Figure 1

	Two point arbitrage		Three point arbitrage
MYR –> USD	10,000.00 = 2,493.95	MYR –> USD	10,000.00 = 2,493.95
USD –> MYR	2,493.95 = 10,004.78	USD –> JPY	2,493.95 = 271,766.72
PROFIT/(LOSS)	4.78	JPY –> MYR	271,766.72 = 10,004.469
		PROFIT/(LOSS)	4.469

MYR = Ringgit Malaysia, Malaysia

USD = US Dollar, United States

JPY = Yen, Japan

Based on figure 1, for two point arbitrage we are given RM10,000 to make exchange foreign. We change MYR to USD and we get $2493.93. At London, $2493.93 equal to RM10,004.78. So we make profit RM4.78.

For three point arbitrage, we use same amount. We change MYR to USD and we get $2493.93. At London, we get $2493.93. After that, we transfer USD to JPY. In Japan, we get 271,766.72yen. After that, we transfer back to MYR and we get RM10,004.469. So the profit we make is RM4.469.  

WHAT IS 'SPECULATION

Speculation is the act of trading in an asset, or conducting a financial transaction, that has a significant risk of losing most or all of the initial outlay, in expectation of a substantial gain. With speculation, the risk of loss is more than offset by the possibility of a huge gain otherwise, there would be very little motivation to speculate. While it is often confused with gambling, the key difference is that speculation is generally tantamount to taking a calculated risk and is not dependent on pure chance, whereas gambling depends on totally random outcomes or chance.

Speculation in Forex

Speculation is the attempt to profit by trading on expectations about prices in the future. Some speculators are traders acting for financial institutions or firms, others are individuals. In either case, speculators buy currencies that they expert to go up in value and sell currencies that they expect to go down in value. In the foreign exchange market, speculators dominate close 90 percent of daily trading volume is speculative in nature.

Stabilizing and Destabilizing Speculation

Stabilizing – Purchase of foreign currency when the exchange rate falls in the expectation that will soon rise, thus leading to profit. Sale of foreign currency when exchange rate rises in the expectation that it will fall soon. Stabilizing speculation moderates the fluctuations in exchange rate and performs a useful function.

Destabilizing – Sale of foreign currency when exchange rate is low in the expectation that it will fall even further. Purchase of foreign currency when exchange rate raising in the expectation that it will rise even higher in future.

Difference between Arbitrage and Speculation

Arbitrage – A currency trader simultaneously buys a currency at a low price and sells that currency at a high price, thus making a riskless profit

Speculation – Buy a currency at one moment and sell that currency at a higher price in future.

Speculation thus implies the deliberate assumption of exchange risk. If the price of the currency falls between today and tomorrow, the speculator loses money. An exchange market speculator deliberately assumes foreign exchange risk on the expectation of profiting from future changes in the spot exchange rate.